E.P. Jacobs over Het geheim van de Zwaardvis

E.P. Jacobs over Het geheim van de Zwaardvis

01/10/2014 E.P. Jacobs over Het geheim van de Zwaardvis
Over de start van de serie
 
Bij het begin van De Zwaardvis waren we nog in oorlog en de documenten die we te pakken konden krijgen gingen over de oorlog in de Stille Oceaan, tussen de Japanners en de Amerikanen. In die tijd was Japan nog een heel andere wereld, de afstand leek veel groter dan tegenwoordig. Momenteel zou het niet meer zo voor de hand liggen de Japanners als vijanden af te schilderen, maar toen was er zo’n verschil in denkwereld, dat je daar veel eerder toe geneigd was. Toch heb ik China en Japan willen vermijden en daarom koos ik Tibet. Toen was dat een uithoek van de wereld. Het is overigens interessant dat Tibet sindsdien een belangrijk strategisch punt is geworden voor de Chinezen, iets wat niemand verwachtte. Een ander strategisch punt in De Zwaardvis, de Golf van Oman, is eveneens een in werkelijkheid fel begeerde plaats geworden, in verband met de olie.
 
 
Over het vliegtuig de Zwaardvis
 

De Zwaardvis is inderdaad door de Amerikanen gerealiseerd. Er is een Zwaardvis I geweest die sprekend leek op mijn ontwerp, en een Zwaardvis II die korter was. Het is frappant om foto’s te zien van die toestellen.
In die tijd was het tamelijk ongewoon een vliegtuig als de Zwaardvis te ontwerpen. Overal zag je namelijk varianten van de zogenaamde vliegende vleugel, vliegtuigen zoals Olriks Rode Vleugel. Men dacht dat de toekomst in dergelijke toestellen zonder staart lag. Ik heb precies het omgekeerde gedaan en het deed me dan ook veel plezier dat de loop van de geschiedenis mij gelijk heeft gegeven.
Hetzelfde gebeurde met mijn onderzeeër. Mijn ontwerp dook tot 200 à 300 meter, maar was wel voorzien van patrijspoorten. De specialist met wie ik sprak, hield vol dat patrijspoorten onmogelijk waren, omdat ze niet tegen de druk bestand waren. Twee jaar later, in 1949, ontdekte men in een Italiaans meer een vestzakduikboot die gebouwd was om een diepte van 300 meter te bereiken en die had wel degelijk patrijspoorten.


En dat vind ik ook de leukste vorm van sciencefiction: uitgaan van bestaande zaken en bedenken wat de mogelijke ontwikkelingen kunnen zijn. Het is een kwestie van fantasie hebben en tegelijk de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen. De Amerikaanse space-opera daarentegen houdt geen rekening met die vraag of iets al dan niet mogelijk is. Ze gebruiken alles wat er maar bij hen opkomt en daardoor raakt de logica in het gedrang: dan wordt het absurd.
 
Over de personages
 
Ik koos een professor, die de wetenschap zou vertegenwoordigen, verder een kalme, typische Engelse gentleman die de drukte van zijn metgezel een beetje zou moeten afremmen en een verrader, iemand die Dagon uit de U-straal zou vervangen. Olrik komt waarschijnlijk uit Estland, Letland, die buurt. Waar hij exact vandaan komt weet echter niemand. Olrik is geen gangster. Hij is even intelligent als Mortimer of Blake, maar hij ziet de dingen anders. Hij heeft met zijn medemensen geen enkel mededogen. Zelf maakt hij zijn niet handen niet vuil, daar heeft hij handlangers voor, Olrik blijft de man achter de schermen. Zoals Blake en Mortimer het goede vertegenwoordigen, vertegenwoordigt hij het kwade. Olrik is heel egocentrisch en ziet heel scherp de kwetsbare plekken van mensen. Hij weet dat praktisch alles te koop is, hij eigent zich toe wat hij hebben wil, terwijl zijn tegenspelers er eerder een wat ouderwetse moraal op na houden. De Chinezen zeggen: ‘de waarheid ligt in het midden’, en dat geldt ook voor de scheiding tussen goed en kwaad.
 
Bron: Stripschrift, augustus 1977

Ballon Media België

Franklin Rooseveltplaats 12
2060 Antwerpen - België
T. +32 (0)3 294 15 00
F. +32 (0)3 294 15 01
E. info@ballonmedia.com

BTW BE 0425 148 327

Ballon Media France

15-27 rue Moussorgski
F-75018 Paris - France
T. +33 (0)1 70 38 56 00
F. +33 (0)1 70 38 56 02
© 2011 Development by BrainSolutions | Powered by KenticoCMS